Ο αιματίτης πήρε το όνομά του από την αρχαία ελληνική λέξη «χάιμα», που σημαίνει αίμα, λόγω του κόκκινου χρώματος που εμφανίζει όταν συνθλίβεται. Βρισκόταν σε πολλές χώρες για χιλιετίες και χρησίμευε ως χρωστική ουσία για ζωγραφιές σε σπήλαια και αργότερα για διακοσμητικούς σκοπούς στην αρχιτεκτονική, τα καλλυντικά και τη διακόσμηση.

Πολλοί πολιτισμοί, συμπεριλαμβανομένων των Αιγυπτίων, των Μεσοποτάμιων και των Κινέζων, χρησιμοποιούσαν τον αιματίτη για να δημιουργήσουν φυλαχτά. Στην αρχαία Αίγυπτο και την Κίνα, η πέτρα συνδέθηκε με τον θάνατο, την αναγέννηση και την αθανασία. Οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι και οι Μεσοποτάμιοι τη συνέδεσαν με τη δύναμη, την προστασία και μερικές φορές την αήττητο. Πιστεύεται ότι οι προϊστορικοί πολιτισμοί τη χρησιμοποιούσαν για να γιορτάσουν τη ζωή και τη γονιμότητα.